გალაკტიონ ტაბიძე (1891-1959),რომელსაც არასწორად გალაქტიონ ტაბიძედ მოიხსენიებენ, ქართული ლიტერატურის ისტორიაში შევიდა როგორც XX საუკუნის უდიდესი პოეტი, რომელმაც ფუნდამენტურად შეცვალა ქართული პოეზიის მიმართულება და შექმნა სრულიად ახალი პოეტური სამყარო. მისმა შემოქმედებამ გადალახა დროისა და სივრცის საზღვრები, დაამკვიდრა ახალი ესთეტიკური პრინციპები და გახდა შთაგონების წყარო მომდევნო თაობის პოეტებისთვის.
გალაკტიონმა საკუთარ თავს „პოეზიის მეფე“ უწოდა.
ეს არ იყო მხოლოდ ახირება ან ლიტერატურული თამაში – ეს იყო მიზანი, განცხადება და შინაგანი რწმენა, რომ მისი ადგილი ქართულ პოეზიაში განსაკუთრებული უნდა ყოფილიყო.
გალაკტიონ ტაბიძემ თავიდანვე იცოდა, რომ ის არ ჰგავდა სხვებს და არც უნდა დამსგავსებოდა. პოეტური თვითშეფასება მასთან მაქსიმუმამდე იყო აყვანილი, მაგრამ ამას საზოგადოებაში აზრთა სხვადასხვაობა არ მოჰყოლია.
საბოლოოდ, გალაკტიონი გახდა არა უბრალოდ „მეფე“, არამედ იმხელა ფენომენი, რომ მის გვარს მისი ეპოქის საზღვრები აღარ ეყო.
დღეს, საუკუნეზე მეტი გავიდა მისი დაბადებიდან, მაგრამ როცა გალაკტიონის სახელს ახსენებენ, ყველასთვის ცხადია – ეს არის პოეზიის მეფე, რომლის სტრიქონებშიც ყველას თავისი სევდა და სილამაზე ეგულება.
გალაკტიონ ტაბიძის ბიოგრაფია
გალაკტიონ ტაბიძე 1891 წლის 17 ნოემბერს იმერეთში, სოფელ ჭყვიშში დაიბადა. მამამისი, ვასილ ტაბიძე, ადგილობრივი ეკლესიის მღვდელი იყო,რმოელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა. გალაკტიონმა მამა ადრეულ ასაკში დაკარგა, რამაც ოჯახი არა მხოლოდ სულიერი ტკივილით, არამედ მატერიალური სიდუხჭირითაც დატვირთა.
მამის გარდაცვალების შემდეგ, გალაკტიონის აღზრდის მთელი სიმძიმე დედას, მაკრინე ადეიშვილს დააწვა მხრებზე. მაკრინე, რომელიც თავადაც განათლებული და მგრძნობიარე ქალი იყო, განსაკუთრებული სითბოთი და ყურადღებით ზრუნავდა შვილზე. სწორედ დედისგან მიიღო გალაკტიონმა პირველი გაკვეთილები ლიტერატურაში, მუსიკასა და ხელოვნებაში. მაკრინეს ძალისხმევამ და თავდადებამ უდიდესი როლი ითამაშა მომავალი პოეტის სულიერი სამყაროს ფორმირებაში, მის მგრძნობიარე და ფაქიზ ბუნებაში.
თანამედროვეთა მოგონებებიდან ცნობილია, რომ გალაკტიონ ტაბიძე ბავშვობიდანვე გამოირჩეოდა უჩვეულო ქცევებითა და განსაკუთრებული მგრძნობელობით. ხშირად შეიძლებოდა მისი ნახვა განმარტოებით, ჩაფიქრებული, ბუნებას მიშტერებული.
მას შეეძლო საათობით ეყურებინა ცისთვის, ხეებისთვის, ან უბრალოდ მდინარის დინებისთვის. ეს განსაკუთრებული დამოკიდებულება ბუნებისადმი შემდგომში მის პოეზიაშიც აისახა, სადაც ბუნების სურათები ხშირად ადამიანის სულიერი მდგომარეობის მეტაფორად გვევლინება.
სკოლის პერიოდშიც კი, გალაკტიონი თანატოლებისგან განსხვავებული იყო. მასწავლებლები აღნიშნავდნენ მის განსაკუთრებულ ნიჭს ლიტერატურისა და ენების მიმართ, თუმცა ასევე შენიშნავდნენ მის ინტროვერტულობასა და ხშირად “სხვა სამყაროში” ყოფნას. თანაკლასელები იხსენებენ, რომ გალაკტიონს ხშირად დასცინოდნენ მისი “უცნაურობის” გამო, რაც კიდევ უფრო აღრმავებდა მის განმარტოების სურვილს.
ამ პერიოდში უკვე ჩანდა ის თვისებები, რომლებმაც შემდგომში განსაზღვრეს გალაკტიონის, როგორც პოეტის უნიკალურობა: განსაკუთრებული მგრძნობელობა, სამყაროს აღქმის უნარი, ფაქიზი სული და შინაგანი სიღრმე. ბავშვობაში გამოვლენილი ეს თვისებები არა მხოლოდ მის პიროვნულ ხასიათს, არამედ მთელ მის შემოქმედებას დაედო საფუძვლად.
ქუთაისის სასულიერო სემინარიაში მიღებული განათლების შემდეგ, გალაკტიონმა ადრევე დაიწყო ლექსების წერა. მისი პირველი კრებული 1914 წელს გამოიცა სახელწოდებით “არტისტული ყვავილები” და მაშინვე მიიპყრო ლიტერატურული წრეების ყურადღება.
თბილისში გადმოსვლის შემდეგ, გალაკტიონ ტაბიძე აქტიურად ჩაერთო ქალაქის ლიტერატურულ ცხოვრებაში. ის იმყოფებოდა სხვადასხვა პოეტურ დაჯგუფებაში, თუმცა ყოველთვის ინარჩუნებდა თავის უნიკალურ ხმასა და სტილს.
გალაკტიონ ტაბიძის პირადი ცხოვრება ისეთივე ტრაგიკული და რთული იყო, როგორც მისი პოეზია. მისი მეუღლე, ოლია ოკუჯავა, 1944 წელს გარდაიცვალა. ამ დანაკარგმა პოეტზე უდიდესი გავლენა იქონია და მისი შემოქმედების ერთ-ერთ ცენტრალურ თემად იქცა სევდა და მარტოობა.
საბჭოთა პერიოდში, მიუხედავად იმისა, რომ გალაკტიონი აღიარებული იყო, მას ხშირად უწევდა საკუთარი ხელწერის შეცვლა პოლიტიკური რეჟიმის მოთხოვნებით. ეს ორმაგი ცხოვრება – ნამდვილი პოეტისა და საბჭოთა მწერლის – კიდევ უფრო ართულებდა მის ისედაც მძიმე სულიერ მდგომარეობას.
სხვა მწერლებთან გალაკტიონ ტაბიძის დამოკიდებულება კომპლექსური და ზოგჯერ დაძაბული ხასიათისა იყო. თანამედროვეები აღნიშნავდნენ მის უჩვეულო ტალანტს, მაგრამ ასევე რთულ ხასიათს. პაოლო იაშვილი, ტიციან ტაბიძე და სხვა “ცისფერყანწელები” პატივს სცემდნენ გალაკტიონს, თუმცა ხშირად მათ შორის დაძაბულობაც იგრძნობოდა.
ცხოვრების ბოლო წლებში გალაკტიონი ტაბიძე მწვავე დეპრესიით იტანჯებოდა. რამდენჯერმე სცადა თვითმკვლელობა, სანამ 1959 წლის 17 მარტს თბილისში, ფსიქიატრიული საავადმყოფოს ფანჯრიდან გადმოხტებოდა.
გალაკტიონი დაკრძალულია მთაწმინდის პანთეონში, ცნობილია, რომ მას სურდა პანთეონის კიბეებთან დაკრძალვა ნიკოლოზ ბარათაშვილის გვერდით, რადგან იქ მისული ხალხი პირველად მის საფლავს დაინახავდა.
უნიკალური პოეტური ხელწერა
რით განსხვავდებოდა გალაკტიონ ტაბიძის ლექსები სხვა ლექსებისგან? მისი პოეტური ხელწერა თავისთავად იყო რევოლუციური. გალაკტიონმა ქართულ პოეზიაში შემოიტანა სიმბოლიზმის ელემენტები, მაგრამ არ შემოიფარგლა ერთი კონკრეტული მიმდინარეობით.
გალაკტიონ ტაბიძის შემოქმედების მთავარი თემებია: სიყვარული, მარტოობა, სამშობლო, ბუნება, სიკვდილი და მარადიულობა. მისი პოეზია სავსეა უჩვეულო ხატებითა და მეტაფორებით, რომლებიც ხშირად ერთ სტროფში აერთიანებს საპირისპირო განცდებს – სიხარულსა და სევდას, სიყვარულსა და მარტოობას.
იგი ფლობდა უნიკალურ უნარს – ჩვეულებრივი სიტყვებით გამოეხატა უღრმესი განცდები და ფილოსოფიური აზრები. მისი რიტმი და რითმა იმდენად მელოდიურია, რომ ბევრი მისი ლექსი სიმღერად იქცა. გალაკტიონის პოეზია თავისი მუსიკალურობით გამოირჩევა – არ არის გასაკვირი, რომ მას “ბგერების მხატვარსაც” უწოდებდნენ.
“მე და ღამე”, “სილაჟვარდე ანუ ვარდი სილაში”, “თოვლი” – ეს ლექსები არა მხოლოდ სიტყვების, არამედ ბგერების, რიტმისა და განწყობის უნიკალური კომბინაციაა, რაც გალაკტიონის პოეზიას განუმეორებელს ხდის.
გალაკტიონ ტაბიძის უკვდავი ლექსები
გალაკტიონის შემოქმედებიდან რამდენიმე ლექსი განსაკუთრებით გამოირჩევა თავისი მნიშვნელობითა და გავლენით.
“მთაწმინდის მთვარე”
“მთაწმინდის მთვარე” გალაკტიონის შემოქმედების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწარმოებია, რომელიც 1916 წელს შეიქმნა. ლექსში მთაწმინდა წარმოდგენილია არა მხოლოდ როგორც თბილისის ნაწილი, არამედ როგორც სულიერი სიმაღლის, ქართული კულტურისა და იდენტობის სიმბოლო.
ლექსი იწყება მთვარით განათებული მთაწმინდის სურათით, სადაც ბუნების სილამაზე და იდუმალება ერთიანდება. გალაკტიონი ქმნის ღამის თბილისის პორტრეტს, სადაც მთვარის შუქი აფერადებს ქალაქს და ახალ განზომილებას აძლევს ყოველდღიურ სინამდვილეს.
მთვარე ლექსში მრავალმხრივი სიმბოლოა – იგი ერთდროულად წარმოადგენს შთაგონებას, იდუმალებას, უსასრულობასა და პოეტურ ოცნებებს. მთვარის შუქი, რომელიც მთაწმინდას ეფინება, ერთგვარი მეტაფორაა პოეტური აღმაფრენისა და შემოქმედებითი პროცესის.
ლექსში იკვეთება კონტრასტიც – მიწიერი ცხოვრების სიმძიმე და ზეციური, სულიერი სამყარო. გალაკტიონი ამ კონტრასტით გვიჩვენებს საკუთარ შინაგან ბრძოლას და სწრაფვას სრულყოფილებისკენ. მთვარის შუქი ხდება ის მედიუმი, რომელიც პოეტს საშუალებას აძლევს მოწყვეტილი იყოს ყოველდღიურობას და შეერწყას სულიერ სამყაროს.
“მთაწმინდის მთვარეში” გალაკტიონის განსაკუთრებული მუსიკალობა და რიტმიც იგრძნობა, რაც კიდევ უფრო აძლიერებს ლექსის ემოციურ ზემოქმედებას. ლექსის ენა გამორჩეულია თავისი მელოდიურობით, რაც კარგად ეხმიანება მთვარით განათებული ღამის ჰარმონიულ სურათს.
“თოვლი”
“თოვლი” გალაკტიონის ერთ-ერთი ყველაზე ღრმა ფილოსოფიური ნაწარმოებია, სადაც ბუნების მოვლენა – თოვა, გარდაიქმნება ეგზისტენციალური განცდისა და ცხოვრებისეული რეფლექსიის საგნად.
ლექსში თოვლი წარმოდგენილია როგორც მრავალმხრივი სიმბოლო. ერთი მხრივ, იგი განასახიერებს სიწმინდეს, უმანკოებასა და ახალი დასაწყისის შესაძლებლობას – თოვლი ფარავს ძველს და ქმნის თეთრ, ხელუხლებელ ზედაპირს. მეორე მხრივ, თოვლი სიცივისა და სიკვდილის მეტაფორაცაა, სამყაროს გაყინვისა და ცხოვრების დროებითი შეჩერების სიმბოლო.
გალაკტიონი ოსტატურად აღწერს ფიფქების უხმო ფრენას, რომელიც იტაცებს და ათავისუფლებს ადამიანს. თოვლის ცვენა ხდება მედიტაციის საგანი, რომელიც პოეტს აკავშირებს მარადიულობასთან და უსასრულობასთან.
ფიფქების ნელი, უწყვეტი მოძრაობა დროის ცნების გარდაქმნასაც ემსახურება – დრო თითქოს ნელდება და ადამიანს საშუალებას აძლევს ჩაუღრმავდეს საკუთარ ფიქრებს.
ლექსში იგრძნობა სიმარტოვე და ნოსტალგია, მაგრამ ეს არაა მძიმე და დამთრგუნველი გრძნობა. თოვლი ხდება სიჩუმისა და სიმშვიდის მეტაფორა.
გალაკტიონის პოეტური ენა ამ ლექსში განსაკუთრებით დახვეწილია – იგი ქმნის ვიზუალურ და აკუსტიკურ ხატებს, რომლებიც მკითხველს საშუალებას აძლევს ფიზიკურად იგრძნოს თოვის პროცესი. სიტყვების მუსიკალობა და რიტმი ემსგავსება თოვლის ფიფქების ნელ ცვენას, რაც ლექსის შინაარსსა და ფორმას შორის ჰარმონიას ქმნის.
“მე და ღამე”
“მე და ღამე” გალაკტიონის ერთ-ერთი ყველაზე პერსონალური ლექსია, რომელშიც პოეტის შინაგანი სამყარო და სულიერი მდგომარეობაა გამოხატული. ლექსი წარმოადგენს დიალოგს პოეტსა და ღამეს შორის, სადაც ღამე არის არა მხოლოდ დროის მონაკვეთი, არამედ არსება, რომელიც პოეტის განცდებს ისმენს და მასთან ერთად განიცდის.
ღამე ამ ლექსში არის მრავალმხრივი სიმბოლო. ერთი მხრივ, იგი არის მარტოობისა და მელანქოლიის დრო, როდესაც ადამიანი რჩება პირისპირ საკუთარ ფიქრებთან. მეორე მხრივ, ღამე არის თავისუფლებისა და შემოქმედებითი აღმაფრენის პერიოდი, როდესაც დღის ყოველდღიური საზრუნავი ქრება და პოეტს შეუძლია მიეცეს ოცნებებსა და ფანტაზიებს.
ლექსში იკვეთება სიმარტოვის თემა, მაგრამ ეს არაა მხოლოდ ნეგატიური გრძნობა. გალაკტიონისთვის მარტოობა შემოქმედებითი პროცესის აუცილებელი ნაწილია, პირობა, რომელიც საშუალებას აძლევს ჩაუღრმავდეს საკუთარ სულს და შექმნას პოეზია. ღამესთან დიალოგში პოეტი პოულობს ნუგეშს და გამხნევებას.
გალაკტიონი ოსტატურად იყენებს ღამის ხატებსა და სიმბოლოებს – სიბნელე, ვარსკვლავები, სიჩუმე – რათა გადმოსცეს თავისი სულიერი მდგომარეობა. ღამის ფერები და ბგერები ხდება მისი შინაგანი სამყაროს გამოძახილი, რაც ქმნის პოეტის გარე და შიდა სამყაროს შორის ჰარმონიულ კავშირს.
“სილაჟვარდე ანუ ვარდი სილაში”
“სილაჟვარდე ანუ ვარდი სილაში” გალაკტიონის შემოქმედების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი და რთული ნაწარმოებია, რომელიც სიმბოლიზმისა და მოდერნიზმის საუკეთესო ტრადიციებს აერთიანებს. სათაურშივე ჩადებული პარადოქსი – ვარდი, რომელიც უდაბნოს სილაში იზრდება – ქმნის ლექსის მთავარ კონცეპტუალურ ღერძს.
სილაჟვარდე არის ნეოლოგიზმი, გალაკტიონის მიერ შექმნილი ახალი სიტყვა, რომელიც თავისთავად გამოხატავს პოეტის უნარს – შექმნას ახალი, უჩვეულო და მოულოდნელი. ეს ნეოლოგიზმი აერთიანებს ორ საწინააღმდეგო ცნებას – უნაყოფო სილას და ლამაზ ვარდს, რაც სიმბოლურად ასახავს შემოქმედებით პროცესს, სადაც პოეტი არაფრისგან ქმნის სილამაზეს.
ლექსში იკვეთება მრავალი თემა და მოტივი – შემოქმედებითი პროცესის არსი, პოეტის როლი საზოგადოებაში, ხელოვნება როგორც ტრანსცენდენტური გამოცდილება, პოეზიის ძალა გარდაქმნას რეალობა.
გალაკტიონი გვაჩვენებს, რომ ნამდვილი პოეზია იბადება არა მარტო ხელსაყრელ პირობებში, არამედ – შესაძლოა უფრო მეტად – სირთულეებისა და წინააღმდეგობების გადალახვისას.
ლექსის ენა და სტრუქტურა ასევე უჩვეულო და ნოვატორულია. გალაკტიონი იყენებს მოულოდნელ ხატებს, რთულ მეტაფორებსა და ალუზიებს, რაც ქმნის მრავალშრიან ტექსტს, რომელიც ყოველი ახალი წაკითხვისას ახალ ინტერპრეტაციას ბადებს. ლექსის რიტმი და მუსიკალობა ასევე ხაზს უსვამს მის შინაარსს – ხან დინამიური და პულსირებადი, ხან ნელი და კონტემპლაციური.
“სილაჟვარდეში” გალაკტიონი ამტკიცებს თავის ადგილს არა მხოლოდ ქართული, არამედ მსოფლიო პოეზიის ავანგარდში. ლექსი წარმოადგენს მოდერნისტული პოეზიის საუკეთესო ნიმუშს, რომელიც არღვევს ტრადიციულ საზღვრებს და ქმნის ახალ პოეტურ ენასა და ხედვას.
“მესაფლავე”
“მესაფლავე” გალაკტიონის ერთ-ერთი ყველაზე ფილოსოფიური და ეგზისტენციალური ლექსია, რომელიც სიკვდილის თემას უდგება ღრმა ფილოსოფიური კუთხით.
ლექსში მთავარი პერსონაჟი – მესაფლავე, წარმოდგენილია არა როგორც უბრალოდ პროფესიის წარმომადგენელი, არამედ როგორც ფილოსოფოსი და ბრძენი, რომელსაც განსაკუთრებული ხედვა აქვს სიცოცხლისა და სიკვდილის მიმართ.
გალაკტიონი მესაფლავის ხატის საშუალებით გვიჩვენებს ადამიანის ცხოვრების მარადიულობას.
მესაფლავე, რომელიც ყოველდღიურად შეხებაშია სიკვდილთან, ხდება ერთგვარი შუამავალი ცოცხალთა და მკვდართა სამყაროებს შორის. მისი პერსპექტივიდან, სიკვდილი არაა საშინელება ან ტრაგედია, არამედ ცხოვრების ბუნებრივი და აუცილებელი ნაწილი, რომელიც ავსებს და აზრს აძლევს სიცოცხლეს.
ლექსში იკვეთება დროის თემაც – მესაფლავე, რომელიც თაობებს ასაფლავებს, თვითონ ხდება დროის მოწმე და მატიანე. მისი თვალით დანახული ადამიანური ბედი არის ერთდროულად უნიკალური და უნივერსალური, პირადი და საზოგადო.
გალაკტიონი გვაჩვენებს, რომ სიკვდილის წინაშე ყველა ადამიანი თანასწორია, მიუხედავად მათი სოციალური სტატუსისა თუ მიღწევებისა.
“მესაფლავეში” გალაკტიონი ასევე ეხება მეხსიერებისა და დავიწყების თემას. მესაფლავე, რომელიც ინახავს მოგონებებს იმათზე, ვინც უკვე გარდაიცვალა, ხდება კოლექტიური მეხსიერების სიმბოლო. მისი საშუალებით პოეტი გვიჩვენებს, რომ სიკვდილი არ არის აბსოლუტური დასასრული, სანამ არსებობს ვინმე, ვინც ინახავს მოგონებას გარდაცვლილზე.
ლექსის ენა არის საგანგებოდ მარტივი და პირდაპირი, თითქოს გალაკტიონი მიზანმიმართულად ერიდება რთულ პოეტურ ხერხებს, რათა უფრო მეტი სიმძაფრით გადმოსცეს სიკვდილის თემის უბრალოება და უნივერსალობა. ამავე დროს, ლექსის ყოველი სტრიქონი დატვირთულია ღრმა ფილოსოფიური აზრით, რაც მკითხველს აიძულებს დაფიქრდეს საკუთარ მოკვდავობასა და ცხოვრების აზრზე.
გალაკტიონის კვალი თბილისსა და ქართულ კულტურაში
გალაკტიონი ისე მჭიდროდაა დაკავშირებული თბილისთან, რომ დღეს მის სახელს ატარებს გალაკტიონ ტაბიძის ქუჩა ძველ თბილისში, ასევე, თბილისში მტკვარზე გადებულ ერთ-ერთ ხიდს გალაკტიონის ხიდი ეწოდება.
თუმცა ეს მხოლოდ ფიზიკური კვალია. გალაკტიონის ნამდვილი მემკვიდრეობა მის პოეზიაშია, რომელიც დღემდე ცოცხლობს და ზეგავლენას ახდენს ყველა თაობის ქართველებზე. მისი ლექსები შესულია სასკოლო სახელმძღვანელოებში, ისწავლება უნივერსიტეტებში და კვლავაც რჩება ქართული ლიტერატურის კვლევის უმნიშვნელოვანეს ობიექტად.
გალაკტიონის ლექსებზე შექმნილია უამრავი სიმღერა, რომლებიც გახდა ქართული მუსიკალური კულტურის განუყოფელი ნაწილი. მისი პოეზია შთაგონების წყაროა მხატვრებისთვის, კინორეჟისორებისთვის და სხვა ხელოვანებისთვის.
რატომ უნდა გვახსოვდეს გალაკტიონი დღეს?
გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია უნიკალურია იმით, რომ ის არასოდეს კარგავს აქტუალურობას. მისი ლექსები ისევე ახლობელი და გასაგებია დღევანდელი მკითხველისთვის, როგორც ის იყო 100 წლის წინ.
მისი ენა, მეტაფორები და სიმბოლოები გვეხმარება უკეთ გავიგოთ საკუთარი თავისა და სამყაროს შესახებ. გალაკტიონის პოეზია გვასწავლის, რომ სილამაზე ხშირად იმალება უჩვეულო ადგილებში, რომ სევდასა და სიხარულს შორის ზღვარი ძალიან პატარაა და რომ ადამიანური გრძნობები და განცდები უცვლელია, მიუხედავად დროისა და ეპოქისა.
მთაწმინდის პანთეონში მისი საფლავი მიუთითებს იმ ადგილზე, რომელიც გალაკტიონს უკავია ქართულ კულტურაში – ეს არის ადგილი ერის საუკეთესო შვილებს შორის, რომლებმაც შეცვალეს ჩვენი ისტორია, ენა და კულტურა.
გალაკტიონ ტაბიძის შემოქმედება არ არის მხოლოდ ლიტერატურული მემკვიდრეობა – ის ქართული კულტურული იდენტობის ნაწილია. მისი ლექსები სცდება წმინდა ლიტერატურულ მნიშვნელობას და ეროვნულ საგანძურად იქცევა.
გალაკტიონი ჩვენთან არის ყოველ ჯერზე, როცა მის ლექსს ვკითხულობთ, როცა თბილისის ქუჩებში დავსეირნობთ, როცა ვუყურებთ მთვარით განათებულ მთაწმინდას ან თოვლით დაფარულ ქალაქს. მისი სული და პოეზია ქართული კულტურის განუყოფელი ნაწილია, რომელიც მუდამ ჩვენთან დარჩება. სწორედ ეს ხდის გალაკტიონ ტაბიძეს ჭეშმარიტად პოეზიის მეფედ – პოეტად, რომელიც არ ემორჩილება დროს და მუდამ ჩვენთან რჩება.
